Եթե մայրը երեխային կրծքով կերակրի...

Եթե մայրը երեխային կրծքով կերակրի, ապա հետագայում մոր նախկին քաշը հեշտ կվերականգնվի, կնվազի կրծքագեղձի քաղցկեղի ռիսկը:

«Միայն կրծքի կաթն է պարունակում պաշտպանիչ հակամարմիններ, որի հաշվին երեխայի մոտ փորլուծության ու սուր շնչառական հիվանդության թիվը կրճատվում է»,- այս մասին այսօր հրավիրած ասուլիսում ասաց մանկաբույժ, ՀՀ բժիշկների և մանկաբույժների ասոցիացիայի անդամ Աստղիկ Բաղդասարյանը:

Նրա խոսքով, եթե մինչև մեկ տարեկան երեխան ստանում է այլ սնուցում, չի կարող յուրացնել միկրոէլեմենտներն ու սպիտակուցները, ինչն էլ կարող է վատ հետևանքների բերել, իսկ փոքր հասակում երեխայի թմբլիկությունը առավելություն չի տալիս, քանի որ նման երեխաները հակված են ավելի շատ հիվանդանալու: Հետևաբար երեխան պետք է մինչև վեց ամսականը ներառյալ բացառապես կրծքի կաթ ուտի, հետո կաթ ուտելը շարունակի մինչև երկու տարեկան:

«Եթե մայրը երեխային կրծքի կաթ տա, ապա հետագայում մոր նախկին քաշը հեշտ կվերականգնվի, կնվազի նաև կրծքագեղձի քաղցկեղի ռիսկը»,- ասաց մանկաբույժը` հավելելով, որ երեխային մինչև վեց ամսեկան պետք չէ նույնիսկ հատուկ թեյեր կամ ջուր տալ, քանի որ մոր կաթի մեջ երեխայի համար անհրաժեշտ ջրի պարունակությունը բավարար չափով կա:

Ըստ բանախոսի, վեց ամսեկանից հետո երեխային պետք է պարտադիր տալ հավելյալ սնունդ` շիլաների, մրգի, հատկապես մսի ու ձվի տեսքով: Կաթ ունենալու համար պարտադիր չէ, որ մայրը շատ սնվի, կարևոր է հատկապես մոր ցանկությունը և երեխայի ժամանակին կաթ ուտելը.եթե երեխան ցանկանում է կաթ ուտել, պետք է մայրը նրան կաթ տա մինչև հագենալը:
Ասուլիսի մեկ այլ մասնակից, հոգեբանական գիտությունների թեկնածու Ռուբեն Պողոսյանն էլ նշեց, որ երեխայի մոտ կա երկու հաճույք, որը բավարարվում է բերանով` խոսելն ու սնվելը:

«Վախ կա, որ եթե կաթ չուտեն, մորից կկտրվեն: Որոշակի շրջանում մայր-երեխա կապը, որը կոչվում է սերտաճման կապ, տալիս է զարգացման որոշակի ընթացք, բայց հետո տեղի է ունենում անջատում, որն էլ բերում է նոր հոգեկան վիճակներ` հուսահատություն, հուսալքություն և այլն»,-ասաց հոգեբանը` նշելով, որ երեխայի հոգեկանի զարգացում ասվածը երբեք կաթի միջոցով չի լինում, քանի որ երեխան հարաբերության էակ է:
Ռ.Պողոսյանի պարզաբանմամբ` ամենադժվարը կրծքից կտրելն է, ոչ թե սննդից կտրելը, քանի որ երեխային խորհրդանշականորեն ասվում է, որ չես կարող մնալ մայրիկի մի մասը:
«Մանկական դեպրեսիան սկսվում է սրանից: Պետք է միշտ հասկանալ, որ երեխայի ծնունդը երեքի ցանկության ծնունդն է` մոր, հոր և երեխայի»,- հավելեց նա:

«Եթե դեպրեսիան վերածենք լեզվի, դա նշանակում է` ես վատ եմ զգում, քանի որ կորցրել եմ կրծքի բուրմուքը: Հետևապես երեխային պետք է ցույց տալ խոսքով, որ դու, այո, կորցրել ես, բայց դա քեզ համար կարևոր է: Եթե երեխայի մոտ ի սկզբանե չկա սերտաճման գործընթացը, ու մորից անջատ վիճակ է, գալիս է մանկական փսիխոզը: Պետք է լինի սերտաճումը, առաջանա դեպրեսիան, ու այդ կտրված տեղում ազդի խոսքը` «Ես քեզ շատ-շատ սիրում եմ, բայց գիտես, չես կարող լինել իմ ձեռքերի վրա» կամ «պիտի այլ բաներ ուտես, որ մեծանաս»,- բացատրեց նա:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ